Jeszcze sto lat temu ulice Szamocina wyglądały, a przede wszystkim brzmiały inaczej.  Znaczna część ówczesnych mieszkańców nie była Polakami. Przez setki lat wszystkie narodowości żyły zgodnie obok siebie. Polacy, Niemcy, Żydzi – wspólnie robili interesy, organizowali festyny a ich dzieci razem grały w piłkę na licznych placach zabaw. Integracja nie była problemem, bo mieszkańcy nie mając specjalnie wyboru nauczyli się żyć razem.

Jakiś czas temu słyszałem ciekawy wywiad przeprowadzony na antenie radia z Michałem Kuleszą, jednym z najbardziej cenionych w kraju specjalistów z zakresu administracji samorządowej. Rozmowa dotyczyła sensu istnienia powiatów, ale szybko zeszła na szersze tory i poruszyła kwestię przerostu biurokracji, na którą wszyscy się skarżymy. Sprawa wydaje się oczywista - niewiele jest rzeczy gorszych od potężnej maszyny administracyjnej, trzymającej w kleszczach kraj nad Wisłą i wysysającej energię z jego mieszkańców poprzez zmuszanie do biegania od urzędu do urzędu. Tymczasem według profesora Kuleszy nic bardziej błędnego! Przez cały czas twierdził on, że owszem, administracja się rozrasta, ale jest to wymóg czasów nam współczesnych i element niezbędny do tego, aby skomplikowana machina państwa działała.